Abortus verwerking | Verhalen lezen

LS, 22 jaar (ingestuurd 21 november 2011)

Ik ben een vrouw van 22 jaar. Toen ik 16 was, werd ik onverwacht zwanger. Ik verkeerde met een jongen, waarmee ik de hele zomervakantie optrok. Tegen het einde van de vakantie begon school weer, maar dit zou niet gaan zoals gewoon. In de eerste plaats ging ik naar een nieuwe school. Ten tweede merkte ik dat die jongen mij niet meer wou. Hij wou even nadenken en me niet meer zien.

Maar toen ik enkele dagen later overtijd was met m'n regels begon ik me zorgen te maken. Ik kon enkel op mijn beste vriend rekenen, die met me de test deed. Het was positief. Ik wist het vanaf het begin. Ik voelde het gewoon. Ik kreeg ook enkele zwangerschapskwaaltjes. Ik besloot het direct tegen mijn vriend te vertellen (uiteindelijk sta je hierin met twee). Hij dumpte mij onmiddellijk. Ik was er kapot van! Achteraf zei hij mij dat ik het moest houden.

Ik was vastbesloten om een abortus te doen. Ik vertelde mijn ouders niets en deed het gewoon. Er waren mensen op mijn nieuwe school waarbij ik terecht kon. Een leerkracht die me in contact bracht met een abortuskliniek.
Ik was tot op de dag zelf heel vastbesloten. En de dag dat het gebeurde was ik heel opgelucht. Ik dacht, nu is het over! Maar alles behalve dat. Het begon juist. De gedachten in mijn hoofd. Waarom? Hoe zou het eruit zien, wanneer zou het geboren worden, en nog vele andere vragen hielden mij bezig, dag en nacht.

Nu zoveel jaar later houdt het mij nog steeds bezig. Ik ben wel twee maal (gedurende bepaalde periodes) naar psychologen geweest. Ik probeer het iedere keer opnieuw te verwerken, maar het lukt me nog steeds niet. Ik heb nu een relatie, maar ik vrees ervoor. Ik heb bang van seksuele contacten. De angst om opnieuw zwanger te worden is zo groot. Ik kan er wel over praten met hem. Maar ik ben zo onzeker. Ik weet niet of hij me wel zal willen als ik hem geen seks kan geven. Ik wil het zo graag kunnen verwerken en doorgaan met mijn leven. Ik weet dat het iets is dat ik meedraag voor de rest van mijn leven. Maar waarom blijft het toch zo hangen?

Samantha (ingestuurd 8 november 2011)

Het is september 2011. Ik heb zo een beetje een relatie met een jongen (r) uit Amsterdam... Een aantal keren sex gehad en ja hoor, het blijkt raak te zijn. Ik was 6 weken zwanger. Na samen veel erover praten en overleggen toch beloten tot abortus. De privésituaties laten het gewoon niet toe...

De abortus:
Om 11 uur een afspraak. Eerst een vragenformulie invullen en vragen beantwoorden. Dan nogmaals een gesprek met een arts, er wordt uitgelegd wat er gaat gebeuren. Dan omkleden en mee voor een echo. Het vruchtje blijkt 5,5 week.. Dus meteen over tot abortus.

Eerst komt die koude eendenbek en krijg je prikjes in je baarmoedermond. Dan gaat er een soort rietje naar binnen waarmee ze het vruchtje eruit zuigen. Het enige dat je voelt is een hoop druk op je buik en geen eens pijn....
Na 2 minuten is de behandeling voltooid.

Ik heb die dag veel steun gehad aan mijn vriend en hij is overal bijgebleven. Wel kregen we te horen dat als ik geen abortus had gedaan het toch een miskraam geworden zou zijnn... heel naar.

Anoniem (ingestuurd 6 oktober 2011)

Op 23 mei 2011 kwam ik erachter dat ik (toen 4 weken) zwanger was. Ik schrok heel erg en wist even niet meer wat ik moest doen. Ik was toen bijna een jaar samen met mijn vriend, en voordat ik erachter kwam dat ik zwanger was dacht ik weleens na over kinderen, maar ook dat ik nog te jong hiervoor ben. Daarnaast had ik al twee keer een opleiding afgebroken en had eindelijk, na lang oriënteren, een leuke opleiding gevonden waarmee ik in september zou beginnen. De relatie met mijn vriend was op dat moment niet super, we hadden vaak ruzie en hij zat totaal niet goed in z'n vel. Tijdens goede momenten hadden we het wel over samenwonen en beiden wisten we zeker dat we samen een toekomst willen.

Toen de twee testen positief bleken te zijn, heb ik eerst een goede vriendin gesmst. Mijn vriend was aan het werk en ik wilde hem niet teveel storen, dus dit grote nieuws hield ik voor me tot hij thuis kwam (ik was bij hem thuis). Toen ik het hem vertelde, schrok hij ook heel erg en was even helemaal verward. Diezelfde avond zijn we langs gegaan bij een neef van hem, die zelf op jonge leeftijd vader is geworden. De dag erna zijn we naar de huisarts van mijn vriend gegaan, hij liet duidelijk merken dat een abortus de beste optie zou zijn. Hij kende ons (of in ieder geval mij) nauwelijks! 's Avonds heb ik het aan mijn moeder verteld, ik zag daar heel erg tegen op. Gelukkig reageerde ze rustig, maar ze liet ook meteen merken dat een abortus het beste zou zijn. Mijn vriend en ik hebben vrij snel een afspraak kunnen maken bij de Fiom. Hier hebben we een aantal gesprekken gehad, wat ons een beetje heeft geholpen alle zaken op een rij te zetten. De moeder van mijn vriend was er trouwens voor om het kind te houden. Wijzelf wisten het niet meer. De ene dag wilde ik het houden, de andere dag niet. Mijn vriend vond het erg moeilijk dat ik het laatste woord zou hebben, ook omdat hij het toch wel zou willen houden. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat abortus de beste optie zou zijn. Langzamerhand draaide mijn vriend ook een beetje bij, maar was er toch niet helemaal voor. De laatste twee weken voor de abortus kreeg ik last van zwangerschapskwaaltjes, erg vervelend.

Op een gegeven moment hebben we de knoop doorgehakt, we kozen voor een abortus. Ik ben toen naar de huisarts gegaan voor de formulieren en ik kon snel een afspraak maken bij het Mildred huis in Arnhem. Op 15 juni had ik de afspraak, ik zag niet op tegen de behandeling, mijn vriend was veel nerveuzer! Het ging allemaal erg snel en meteen na de behandeling voelde ik me kiplekker (op de menstruatiepijnen na). Ik kon weer gewoon eten, heerlijk! Verder dacht ik er weinig over na, de eerste keer dat ik het moeilijk kreeg was op vakantie, toen ik een zwangere vrouw in bikini zag. Daarna zijn er veel momenten geweest dat ik het moeilijk had, door progamma's op tv etc. Mijn vriend en ik hebben er al die maanden weinig over gepraat, waarom weet ik ook niet.

Nu woon ik sinds een aantal weken samen met mijn vriend, onze relatie is al maanden stukken beter. Afgelopen zaterdag kondigde de oudste zus van mijn vriend aan dat ze zwanger is en ze liet de echo zien. Gelukkig kon ik me inhouden, anders was ik meteen in huilen uitgebarsten. Ik heb haar en haar man gefeliciteerd en ben snel met mijn vriend naar boven gegaan. Stoppen met huilen lukte me nauwelijks. Sinds die zaterdag zou ik elk moment van de dag wel kunnen huilen. Ik heb al die maanden het gevoel gehad dat ik het zwanger zijn mis, het gevoel dat er iets speciaals in je groeit. Nu denk ik ook, misschien had het wel gekund, misschien was er wel ruimte voor ons kindje. Misschien had ik mijn opleiding kunnen combineren, op wat voor manier dan ook, met mijn kindje. Als ik kijk naar hoeveel tijd ik kwijt ben aan mijn opleiding (dit is zogenaamd het drukste jaar van de vier), dan zou er vast een manier zijn om er ook voor mijn kind te zijn.. Daarnaast zegt iedereen dat ik nog jong ben, mijn opleiding moet afmaken en eerst een carrière moet opbouwen, dat we het niet zouden redden met het geld (terwijl mijn vriend een goede baan heeft en ik ook wel een bijdrage zou kunnen leveren). Als anderen het kunnen, waarom wij dan niet??? Ik mis je..

Nathalie (ingestuurd 6 oktober 2011)

Ik heb ongeveer 5 jaar geleden bij elkaar 3 abortussen gepleegd. De 1e keer was alles nieuw. Ik ontdekte dat ik zwanger was maar wist vanaf de eerste minuut dat mijn vriend (16 jaar ouder) het absoluut niet wilde hebben. Hij had al een dochter en hij heeft mij altijd gezegd dat hij geen kind meer wilde (omdat hij zich te oud voelde). Maar dan word je zwanger.... je ontdekt het met een test... en dan ga je voor de spiegel staan... En terwijl niemand het ziet... zie jij het JUIST overduidelijk! Er zit een buikje! Er zit 'iets' in... en de spiegel wordt dan opeens je beste vriend!

Na mijn vriendin gebeld te hebben dat ik zwanger was, MOEST ik het hem vertellen. En als dan de eerste reactie is: Maar je haal het toch wel weg? Dan stort toch (ookal wist je het van te voren) je wereld in... En er zit niets anders op... Ik had geen huis, geen geld en heel belangrijk... ik had geen papa die het kindje graag op de wereld zag komen... Dus daar ging ik... met mijn benen wijd op het bed, spuit in mijn arm zodat ik niet 'alles mee zou maken'(ja vast!) en weg was het...

Maar dan.. gebeurt het nog een keer! En je weet precies wat er gaat gebeuren! Je weet waar je terecht komt! Je weet wat ze gaan doen! Je weet van die spuit in je arm zodat je het zogenaamd niet mee maakt! Me reet! Ik lag daar! De 2e keer was het ergst... Want dan let je op! En dan zie je als ze je leeggezogen hebben dat de desbetreffende arts naar een kliko loopt en daar met bakje en al JOUW kindje in gooit.... en je kan niets doen! Want jij ligt daar en je hebt zelf die handtekening gezet... Jij bent ermee akkoord gegaan! Maar toen wist ik nog niet wat ik zou zien die dag! Ik wist niet dat ik daar zou liggen en zou zien hoe iemand met een bakje (je weet wel, zo een die je krijgt in het ziekenhuis als je moet spuwen) waarin je kleine kindje ligt naar een kliko loopt en het erin gooit.

Dat is iets waar ik elke dag van mijn leven aan zal denken. Wat mij mijn hele leven zal achtervolgen en waarvan ik hoop dat NOOIT iemand dat hoeft mee te maken! Nogmaals... ik heb zelf mijn handtekening gezet! Maar als ik wist hoeveel spijt, tranen en ongelooflijk veel verdriet ik er nu van heb zou hebben... dan had ik het nooit gedaan! En had ik nu lekker mijn mijn kindje op de bank gezeten....

Tja...

Geen andere keuze (ingestuurd 4 oktober 2011)

Hallo, ik ben een meisje van 17 jaar en heb een paar maanden geleden een abortus gepleegd. Ik had geen andere keus. Ik zit in de jeugdzorg en zou nergens kunnen wonen met m'n kindje. En heb het inkomen niet om er voor te zorgen! Ik vind het heel moeilijk. Had het graag willen houden. Heb een moeilijk leven en had dan een doel gehad in me leven. Ik wil m'n baby terug! Heb er zo'n spijt van!!

Trees (ingestuurd 29 september 2011)

Ik ben een vrouw van 39 jaar en heb in maart een abortus laten doen.We stonden er volledig achter. Ik was erg opgelucht dat het achter de rug was. We hebben al twee kinderen en ik leefde op dat moment niet gezond, ik rookte en dronk ook bier.

Maar nu komt de datum in zicht waarop ons kindje geboren was en ik kan er niet mee omgaan. Ik doe niks anders dan huilen en voel dat ik in een depressie raak. Wie heeft dit ook meegemaakt? IK WIL MIJN KIND TERUG !!! Kan het wel uitschreeuwen.

Ikke (ingestuurd 15 september 2011)

Op 30 augustus een abortus laten plegen op ons 3e kindje. Wat was dat een logische maar gigantische moeilijke beslissing! Na 2 huilbaby's en een man die nooit thuis was, kon ik een derde baby niet aan. Toen ik dus de zwangerschapstest positief zag, wou ik het niet. Steeds ontkende ik dat ik zwanger was. Ging naar een kliniek waar 'het' werd weggenomen. Ik heb het nooit erkend als kindje!

De ontnuchtering volgde snel. Ik was zwanger, ik had een kindje in mijn buik, en nu niet meer. Als ik nu naar mijn kleinste meisje kijk, vraag ik mij af wat voor een kindje het geweest zou zijn?? Moeilijk!

Ik koester onze zoon en dochter immens veel ( gigantisch veel voor moeten doen en nu direct zwanger?). Toch kan ik moeilijk leven met onze keuze. Maar ik kan niet anders!

Diamond (ingestuurd 11 september 2011)

Op 23 juli 2011 ben ik erachter gekomen dat ik zwanger was. Ik was net 2 dagen over tijd. Ik had een test gekocht bij de drogist, en had al vaker een test gedaan, maar ik had raar gevoel deze keer. Ik bleek dus zwanger te zijn..

Ik was blij en moest huilen tegelijk... Toen ik het mijn vriend, waar ik al 5 jaar mee ga, vertelde, zei hij in een schrikreactie: dat kan niet! Verder hebben we er niet meer over gesproken die dag... De volgende dag was ik gewoon aan het werk en hij ook toen hij me belde en zei: 'ik sta achter je keuze, of je het houd of niet...'. Dus toen hadden we besloten dat we het zouden houden... Alles geregeld, afspraak gemaakt bij de verloskundige enz..

Maar, de gemengde gevoelens bleven maar aanhouden. Ik was onzeker of ik wel goed voor dit kindje konden zorgen op dit moment: we wonen nog thuis en zijn bezig met het zoeken naar een huis en ik heb nog niet echt een vaste baan. Mijn vriend belde mij op een woensdag op zijn werk, omdat hij een rotgevoel had. Hij vroeg zich nu ook af of we dit moesten doorzetten. Na lang praten, hebben we dan toch de moeilijke beslissing genomen om het weg te laten halen. Ik heb een kliniek opgebeld voor een afspraak.

De eerste afspraak was vrijdag 2 september. Er werd een echo gemaakt en die wilde ik toch heel graag zien. Dus heb een foto mee naar huis gekregen. Op vrijdag 9 september zou het gaan gebeuren, ik heb de hele week sterk vol gehouden dat dit op dit moment het beste was voor dit kindje. 's Ochtends om half 9 hadden we de afspraak in de kliniek Casa in Den Haag.
Ik moest eerst alleen mee, en mijn vriend moest in de wachtkamer wachten.

Toen werden we naar een kamertje gebracht waar ik mijn pyjama aan moest doen en toen de zuster ons kwam halen, gingen we naar een ander kamertje waar ik met mijn benen in steunen vastgemaakt werd. Mijn vriend zat naast me op een krukje en ik begon ineens heel hard te huilen, ik was zo bang!

Het infuus werd aangelegd en de zuster stelde nog een paar vragen. Voordat ik in narcose ging, zei ze: 'ben je nog op vakantie geweest waarop ik wilde antwoorden, maar toen was ik al weg...' Toen ik 15 minuten later wakker werd in een kamertje zat mijn vriend naast me. En na een uurtje mocht ik alweer naar huis...

Het is nu twee dagen geleden en ik voel me echt heel erg rot! Het is echt niet makkelijk om deze beslissing te nemen en al helemaal niet om het door te zetten.Maar ik weet dat ik de beste beslissing genomen heb, want ik gun mijn kind het beste van het beste en ik weet dat dit pas kan over een of twee jaar of langer zelfs...

Een tip aan alle andere vrouwen: ik heb op een forum gelezen dat het kan helpen om een brief aan je ongeboren kindje te schrijven, ik heb dit ook gedaan. Je kan je gevoelens van je afschrijven en als ik er klaar voor ben, verbrand ik deze brief op een mooi plekje.

Ditte (ingestuurd 10 september 2011)

Het is alweer 7 jaar geleden, de dag die mijn leven zou tekenen. Ik was al moeder van twee prachtige kleine mannetjes. Ik voelde dat ik zwanger was. Mijn man was stellig: dit kind zou niet komen. Er werd geweld gebruikt om mij te overtuigen. Ik werd meegenomen. Ik zie dat we rijden door troosteloze straten, ik zie dat we stoppen voor een grijs gebouw. Ik wil niet, niet uit de auto, niet naar binnen. Ik wil schreeuwen, maar doe niets. Ik probeer me te richten op feiten: er is geen hartslagje, het is nog geen mensje, er is niets te zien met het blote oog. Maar mijn gevoel zegt anders, mijn maag krimpt ineen, intens verdriet.

Van de vader ben ik kort daarna gescheiden. Ik heb een nieuw leven opgebouwd. De pijn is nog steeds aanwezig, een leegte, stil verdriet. Ieder jaar komt die éne dag, 23 september. Lieve Olivier, ik heb je een naam gegeven. Ik draag je voor altijd bij me, diep in mijn hart. Mijn lieve kind, het spijt me zo.

Anoniem (ingestuurd 13 augustus 2011)

Weet eigenlijk niet goed waar te beginnen, ik heb afgelopen woensdag een abortus laten uitvoeren. Ik was nog maar 3,5 weken zwanger. Ik had echter geen andere keuze, ik had 1 avontuurtje gehad met een oud schoolkameraadje, en net van die ene keer was ik zwanger, ik was er helemaal niet goed van, maar wat doe je dan. Toen ik het ontdekte door zelf een zwangerschapstest te doen, heb ik onmiddelijk een afspraak gemaakt in Hasselt (België), maar toen ze daar een echo maakte, zagen ze nog niks. Ik had langs de ene kant nog een beetje hoop, maar langs de andere kant namen de kwaaltjes toe, toen ik vorige week terug moest komen toen zagen ze dat ik 2,5 weken zwanger was. Ik wist toen niet goed wat te denken, wat er allemaal door mijn hoofd ging...
Moest ik de papa van het kindje op de hoogte brengen of niet? Moest ik mijn man maar op de hoogte brengen van mijn avontuurtje? Ik heb toch voor het eerste gekozen, en hij was flink geschrokken. Ik had hem ook wel meteen gezegd dat ik het weg liet halen. Omdat ik maar vrij weinig van hem hoorde, heb ik hem vorige week vrijdag gebeld, van hoe nu verder. En hij is afgelopen woensdag met me meegegaan. Dat deed me wel deugd, maar ik heb ook wel mijn gevoelens voor hem gemerkt. Nu heb ik veel last van buikpijn, en een schuldgevoel. Ik kan mijn man niet meer recht in zijn ogen aankijken, gewoon omdat ik hem zwaar bedrogen heb. Ik zit heel erg met deze situatie, en van de papa van het kindje, die reageert nite op mijn berichtjes...
Ik hoop dat ik hier zelf of samen met hem uit kan komen.

Anoniem (ingestuurd 30 juli 2011)

Oktober 2010: Verheugd belde mijn oudste dochter op dat ze eindelijk zwanger was, maar dat ze zo erg misselijk was. De hele zwangerschap is ze zo ziek geweest. Op een gegeven moment was ik zelf ook erg misselijk steeds, soms overgeven. Eerst weet ik het aan een zomergriep, maar na 5 weken was het nog niet over. Ik dacht toen: 'misschien leef ik zo mee met mijn dochter'. Ik groeide, terwijl ik geen eetlust had en amper wat at. Omdat ik al meer dan 1 jaar niet meer ongesteld was geweest, dacht ik in de overgang te zijn en dat daar de gewichtstoename aan te wijten was.

We waren net verhuisd naar een ander deel van het land en hadden het heel druk. Op een dag was ik in de Kruidvat voor maagzuurremmers en viel mijn oog op een zwangerschapstest. Bijna onbewust heb ik de test meegenomen. Thuis gekomen de test gedaan... en dat kan niet waar zijn: positief. Enkele dagen heb ik ermee rond gelopen van 'hoe kan dit nou?'. Ik was immers al 47 jaar en we hadden ook nog eens maar een keer seks in de afgelopen maanden gehad. Dat kon toch niet? Misschien door de overgang een vals positieve test? Dus toch maar een afspraak met de huisarts. Een man die ik nooit eerder had gezien. En de test werd nogmaals herhaald en ja hoor, weer positief.

Hoogst ongemakkelijk en na een standje van hem over het niet gebruiken van anticonceptie, ging ik weg met een verwijsbrief voor de abortuskliniek. Nu heb ik altijd de overtuiging gehad, dat je niet over leven en dood mag beslissen, maar daar stond ik dan met een verwijsbrief en het nummer van de kliniek. Met veel tegenzin een afspraak gemaakt, want iedereen in mijn omgeving vond het , het beste dat ik het maar weg liet halen.

De nacht voor de abortus heb ik (die niet gelovig is) gebeden of ik alsjeblieft vannacht een miskraam kon krijgen, zodat ik het kindje niet hoefde weg te laten halen. Maar nee. er gebeurde niets, dus naar de kliniek. Ook voor mijn partner was een abortus de enige keus. Dat ik anders wilde, heb ik maar niet meer geuit; heel dom, want het breekt me nu nog steeds op.
In de kliniek aangekomen een gesprek met een verpleegkunde en die vulde het ook al voor me in dat ik te oud was.

Ik wilde graag de echo zien van het kindje, ook omdat ik geen flauw idee had hoelang ik zwanger was: 13 weken en 4 dagen. Het kindje was helemaal af. en toen wilde ik weglopen van de tafel, desnoods in mijn nachthemdje.maar ik werd terug gedrukt door de verpleegkundige.en werd mijn kindje weggehaald.

Enkele dagen erna bleken er resten te zijn achter gebleven, waardoor ik bijna doodbloedde. Ik zag het echt als de straf voor dat ik mijn kindje had laten vermoorden. Ik heb psychologische hulp gezocht, maar het gaat niet weg. Het blijft aan me knagen: de boosheid, het verdriet en het schuldgevoel, dat ik al mijn principes en overtuigingen opzij had gezet, omdat anderen dit van mij verlangden.

Voor mij is en blijft het mijn jongste kindje en heb ik hem een naam gegeven. En een mooie foto van een vlinder zodat ik aan hem als een vlindertje kan denken. Dus niet alleen jonge meisjes komen voor deze beslissing te staan. Ook oma's kan het overkomen.

Sterre (ingestuurd 29 juli 2011)

31 mei 2011, een dag die ik nooit meer zal vergeten. Ik was 22 jaar en zwanger van mijn tweede kindje. Mijn eerste kindje heb ik verloren door een miskraam. Mijn tweede kindje kon ik niet houden. Ik kwam erachter dat ik zwanger was, toen mijn ex-vriend vier weken daarvoor vertrokken was. We woonden samen en ik kwam thuis van school toen hij me vertelde dat hij wegging.

Totaal ingestort en geen idee hoe ik het financieel voor elkaar ging krijgen, kwam ik er ook nog eens achter dat ik zwanger was. Zeven weken en twee dagen.. Pff, ik vind het moeilijk om erover te praten. Ik wil niets liever dan kinderen, maar financieel had ik het kindje niks te bieden. Ik denk vaak terug aan die dag, hoe het voelde, de pijn, het lege gevoel van binnen.

Ik heb er geen spijt van, wat weet dat het de juiste keuze was. Je kan geen kind ter wereld brengen als je het niks of nauwelijks iets kunt bieden, uiteindelijk zal het kind daaronder lijden en dat wilde ik niet. Maar de pijn en impact van een abortus is niet te beschrijven. Ik mis mijn twee kindjes elke dag, maar mijn tijd komt hopelijk nog.

Jane (ingestuurd 11 juli 2011)

Hier gaat letterlijk alles mis. Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Het enige is dat ik super emotioneel ben. Geen idee heb wat ik moet voelen of denken. Niemand toe kan laten en heel veel verdriet heb van alles. Je snapt het allemaal vast niet. We hebben de afgelopen tijd geen contact gehad. Dus veel zal je niet weten. Het gaat niet zo goed tussen Tim en mij. Tja, waar ligt dat aan? Aan heel veel dingen. Dat ik soort van half bij hem was ingetrokken. 24/7 bij elkaar en dat we in het begin super verliefd waren. We konden alleen maar de mooie dingen van elkaar zien. Tot dat hij mij leerde kennen zoals ik echt was. Best een onzeker meisje, dat alles maar prima vind. Ik heb zoveel dingen opgegeven.

Ik was totaal niet mezelf, nu nog steeds niet. Ik weet niet wat ik wil, kan en ga doen. Ben nu vooral nutteloos. We duwen elkaar erg naar beneden en dat is in een relatie niet goed. Ik weet ook niet wanneer ik mezelf weer vind. En dat ik kan bewijzen dat ik niet zo ben en wil zijn. Ik wil hem niet kwijt, maar ben hem voor een deel al kwijt. We kunnen geen goede gesprekken meer voeren, denken zo anders over dingen en zijn elkaar maar hele tijd aan het kwetsen. Het voelt zo kut. Terwijl het allemaal zou bijzonder en leuk kan zijn. Waar is het allemaal gebleven? Krijgen we het ooit nog terug? Gaan we ervoor of krijgt alles maar zijn eigen weg. Ik wil niet zo zijn. Maar op dit moment kan ik niks anders.

Vorige week heb de allermoeilijkste beslissing in mijn leven moeten maken. Ik was 8 weken zwanger. Ik heb een abortus laten plegen. Of ik er achter sta? Ja, uiteindelijk wel. Ik weet dat het beter is voor Sterre en dat ik op dit moment niks kan bieden. Doet het pijn? Enorm. Tim en ik konden niet praten over het onderwerp. We dachten allebei heel anders en alles wat we zeiden viel verkeerd. Het heeft echt heel veel energie gekost. Tim wilde Sterre in het begin graag houden en ik niet. Op een gegeven moment is dat gevoel omgedraaid. Tim wilde er niet voor Sterre zijn. Dat kon hij niet en dat was niet wat hij had verwacht. Hij wilde het kind niet opvoeden, ook al zou ik er wel voor kiezen. Ik heb vanaf het begin geweten dat ik niks voor Sterre kon betekenen. Maar ik heb wel over de mogelijkheden nagedacht. De ouders van Tim wilden dat ik een abortus zou laten plegen. Dat was meer een mededeling dan een vraag. Ik heb daar erg veel verdriet van gehad. Het was erg hard om te voelen dat ik niks aan Tim had als het erop aan zou komen. Nog steeds rollen er tranen over mijn wangen als ik erover nadenk. Dit had ik niet achter hem gezocht. Is het toch wat ik al vanaf het begin heb gedacht: dit is te mooi om waard te zijn. Alles klopt. En is dat goed? Blijkbaar kloppen mijn gedachten over hem niet.
Tja, niks aan te doen. We hebben uiteindelijk er goed over kunnen praten. Hij kon met zijn ex spreken over de dingen die hem dwars zaten en wat hij het liefst zou willen. In het begin heeft dat er wel ingehakt. Ik kon wel elke keer klagen over zijn ex, maar ergens wist ik ook wel dat het hielp. We konden elkaar er niet in ondersteunen. We voelen en denken hier totaal anders over. We hebben er uiteindelijk voor gekozen om aan het belang van Sterre te handelen. En even onze wensen en gevoel aan de kant te schuiven.

30 juni ben ik Sterre kwijt geraakt. Als een vrouw zwanger is, moet dat de mooiste tijd van haar leven zijn. Genieten van alle speciale momenten, maar vooral toeleven naar het feit dat er over 9 maanden iets wordt geboren dat van jullie samen is. Jammer genoeg is dit de aller moeilijkste tijd. Tim en ik zijn samen naar de kliniek geweest en we hebben dit samen laten doen. Toen we weer naar huis gingen, stonden we even stil en kreeg ik hetzelfde gevoel weer terug als in het begin. We konden alle stress en verdriet achter ons laten. En aan ons zelf werken, maar vooral aan onze relatie. Een soort nieuwe start, waar we elkaar veel meer ruimte en tijd zouden geven.

Alsof alles al niet moeilijk, pijnlijk en lastig genoeg was. Had ik daarnaast ook veel pijn. Zo veel dat we zondag naar de huisartspost zijn gegaan. Pijnlijk maar waar, ze kwamen bij Bronovo erachter doordat ik allerlei rare klachten had en extra echo's dat mijn baarmoeder niet goed schoon was. Er zat nog allemaal weefsel wat niet was verwijderd en daardoor had ik meer pijn en verloor ik meer bloed. De kliniek had zijn werk niet goed gedaan. Het voelde echt als een straf. Ik wist het allemaal niet meer. Waarom kan ik dit niet gewoon achter me laten en doen alsof er niks aan de hand is. Dat heb de afgelopen tijd wel gedaan. Jammer genoeg werd ik weer met beide benen op de grond gezet, want er was wel wat aan de hand. Ik was zo boos op mijn lichaam, op de kliniek en op mezelf. Waarom vroeg ik me hele tijd af. Moet dit nou echt? Waar heb ik dit aan verdient? Geen idee!! Toen ik zondag naar de huisartspost ging, wilde Tim niet mee. Hij was bij zijn ouders en had tijd voor zichzelf nodig. Ik vond het erg kut, maar ergens kon ik het ook wel begrijpen.

Woensdag moest ik terug komen voor controle. Nog steeds zat er van alles in en moest het operatief worden verwijderd. De kans op een miskramen en het niet zwanger raken wordt hierdoor wel vergroot. Het moest verwijderd worden. Dus dat risico moest ik maar nemen. Ik wilde dat het snel over zou zijn en dat ik het allemaal kon vergeten. Tim reageerde best mat. Ik vond dat hij hier moest zijn en dat was hij ook. Maar voor mij en niet voor ons. Zo voelde het. We zijn elkaar kwijt, inderdaad. Vrijdag ben ik geopereerd en hebben ze alles wat er nog in mijn baarmoeder zat verwijderd. Tot nu toe, heb ik erg het idee dat mijn gevoel nog steeds is verlamd. Ik weet niet wat ik voel, moet denken of wil.

Ik ben Sterre kwijt geraakt, daar heb ik bewust voor gekozen. Maar alles wat er om heen gebeurd, is zo kut. Ik weet het allemaal niet meer en zit er zo zwaar doorheen. Hoe kan ik ooit mijn relatie redden als ik dit niet op een rijtje kan zetten voor mezelf. Ik kan gewoon de pijn/ verdriet niet toe laten. Het is zo niet goed waar ik mee bezig ben. Ik doe alsof er helemaal niks is gebeurd, ga gewoon uit, doe met iedereen drankjes en sta geen enkel moment stil bij het feit. Hoe slecht is dat? Heel slecht. Ik ga maandag bellen met een psycholoog. Ik wil dit op een goede manier verwerken, anders blijf dit me achter volgen. Het moet op een goede manier worden afgesloten. En ik moet het toe laten. Op dit moment laat ik niemand toe. Ik kan Tim niet meer op dezelfde manier aanraken of aankijken. Is het echt over? Dit wil ik niet en dat laat ik ook niet gebeuren. Wat moet ik nou en wat kan ik aan?

Je zal altijd in mijn hart blijven (ingestuurd 9 juli 2011)

Hallo allemaal, ik ben een 25-jarige vrouw en heb een dochter van 6 jaar met een gedragsproblematiek. Ik heb afgelopen donderdag een abortus gedaan in Utrecht. Ik was bijna 20 weken heen. Ik had hele dubbele gevoelens en het ging allemaal zo snel. Ik had niet veel tijd om na te denken. Mijn vriend was er niet blij mee toen ik had verteld dat ik zwanger was. Hij vond dat ik het weg moest laten halen, omdat ik genoeg aan mijn eigen dochter heb nu. En inderdaad zij vraagt veel energie. Maar ik dacht ook aan de positieve vinden: misschien is het krijgen van een broertje of zusje wel heel goed voor haar. Ik leef zelf van een bijstandsuitkering momenteel, dus erg ruim hebben we het niet.

Toen ik tegen mijn ex-vriend zei dat ik erg moeite had met om het weg te laten halen, het op de echo heb gezien en zelfs al wist wat het werk, werd hij gek. Zij zei dat hij ook anderen zwanger zou maken en datzelfde weekend heb ik hem betrapt met een ander meisje. Ook dit heeft me heel erg geraakt. Ik heb goed nagedacht en bedacht me dat ik het uiteindelijk allemaal alleen zou moeten doen.

Wat heb ik een kind te bieden? Geen stabiele relatie. heb alle positieve en negatieve vinden op een rij gezet en het besluit genomen om het weg te lagen halen. Niet omdat hij dat wilde, maar omdat ik wist dat ik er alleen voor kwam te staan en dat ik dat eigenlijk nu ook al doe. Ik heb het niet altijd even makkelijk. Ik voel me zo ellendig en schaam me er vreselijk voor. Ik barst telkens in tranen uit en voel leegte van binnen. Ik droom over mijn kind en kan niet in de spiegel naar mezelf kijken. Ik voel me zo'n slecht mens, maar dacht: 'wat heb ik dat kind te bieden?... ja liefde'.

Ik heb het er erg moeilijk mee en had nooit verwacht dat dit mij zou overkomen. Ik leef heel erg met iedereen mee die dit zal ondergaan, maar iedereen zal er zo d'r eigen reden voor hebben.

Liefje (ingestuurd 30 juni 2011)

Waar moet ik beginnen. Een verhaal waarbij ik ver over mijn grens ben gegaan. Ik had een relatie met een ander en wilde deze verbreken. Iedere keer had ik niet de kracht om het door te zetten, ook omdat ik deze persoon dagelijks zou zien.

Ik werd zwanger en wist niet of het van hem of van mijn partner was. Hoeveel berekeningen ik er niet op los heb gelaten om te kunnen bepalen wie de vader zou zijn. Hier kwam ik niet uit en het rutgershuis hielp me er niet bij. Ik heb het weg laten halen zodat mijn geheime relatie niet bekend zou worden (!)

O dom, ik wilde het eigenlijk niet. Mijn minnaar bleef op mij inpraten. Uiteindelijk is onze relatie toch bekend geworden en ben ik wel bij mijn huidige partner gebleven. Ik heb nu een kindje en ben erg gelukkig.

Op momenten kan ik opeens heel hard huilen en ben ik benieuwd naar het kindje welke ik heb weg gehaald. Had dit kindje geen recht om geboren te worden? Wie ben ik om het weg te laten halen. Ik wil zo graag nog een kind maar mijn partner niet. Ik krijg het er steeds moeilijker mee. Wil ik de leegte van mijn ongeboren kindje vullen met een nieuwe zwangerschap?

Mamavaneenzoontje (ingestuurd 28 juni 2011)

Ik heb in augustus 2006 een abortus ondergaan. Ik had toen een vriend die moslim was en door zijn afkomst min of meer voor abortus was. Hij heeft mij min of meer gedwongen: niet dat hij met een mes op mijn keel stond, maar hij heeft wel zo laten blijken dat ik hem kwijt zou raken als ik het niet zou doen.

Ik heb toen dus toch voor hem gekozen en de abortus toch doorgezet. Vanaf het moment dat ik dit heb laten doen had ik er zoveel spijt van, dat is niet uit te leggen.

In december 2006 raakte ik opnieuw zwanger en dat was voor mij een soort van vervanging. Tenminste, zo voelde het, zo was het natuurlijk niet. Dit was gewoon weer een nieuw leventje wat groeide in mij. Mijn nu inmiddels ex is bij me weggegaan toen ik toch weer zwanger was van hem. Ik hoefde ook niet na te denken en ik koos voor mijn kindje. Tot op de dag van vandaag ben ik zo blij dat ik toch voor mijn kindje heb gekozen.

Zijn vader ziet hij helaas niet meer, omdat zijn vader dat niet wil. En ja, mijn eerste kindje ben ik wel kwijt, maar die leeft nog wel altijd voort in mij... ook als was het nog zo klein. Nog steeds denk ik er iedere dag aan.

Tuurlijk ben ik trots op mijn zoontje die nu inmiddels 3,5 jaar is, maar ook even pijnlijk is het dat ik nooit zal weten of mijn eerste kindje een jongetje of meisje geweest zou zijn. Ik praat er ook nooit veel over, omdat velen het toch niet begrijpen: vaak alleen mensen die het zelf ondergaan hebben. Voor anderen ben je vaak een moordenaar, maar zo is het zeker niet. Het is geen makkelijke keuze in je leven en dat merk ik nog steeds nu na al die jaren.

De echo bekijk ik ook nog vaak. Mijn eerste echo, en ja dan vallen er weer wat tranen. Vergeten zal ik het nooit. Een plaatsje geven heb ik nu al een beetje gedaan, maar nog steeds niet helemaal. Daarom is het fijn dat je erover kan praten met mensen die je begrijpen en die hetzelfde hebben meegemaakt.

Karel (ingestuurd 26 juni 2011)

Ja. een man die het moeilijk heeft met een abortus. Ik ben er zo eentje. Ik vind het verwoorden van mijn gevoel erg moeilijk. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet denk aan de abortus die wij in december 2010 hebben gedaan. Ik heb twee prachtige kids, maar die derde had ik er graag bij gewild. Bij deze twee hebben we het ziekenhuis plat gelopen om het voor elkaar te krijgen. Volgens de artsen konden we eerder de 100.000 euro winnen dan spontaan zwanger te worden.

Uiteindelijk lukte het om zwanger te geraken. De zwangerschappen waren echt mega zwaar, elke dag spugen negen maanden lang. Bij de tweede was het ook mega zwaar: een lief klein kindje die aandacht wilt hebben en een zwangerschap die mega zwaar was. Alles wat naar binnen ging kwam er met de zelfde gang weer uit. Nu is mijn vrouw een bikkel en ging gewoon door. Tot ze op een gegeven moment meer dan 25 kg was gegroeid en de verloskundige het genoeg vond. Wij moesten maar naar het ziekenhuis gaan en het laten inleiden. Helaas hadden we een arts die er geen zin in had. Hij zei: 'kom morgen maar terug dan gaan we het wel halen omdat jullie het willen'. Helaas bleek de dag daarna dat die fantastische arts niet goed had gekeken en dat er een erg groot kindje in zat. Na een poosje kwam ons kindje klem te zitten en kwamen er 6 mensen gillend binnen rennen. Ze sprongen boven op mijn vrouw en rukten ons kindje met gang er uit. Tijdens dit gebeuren gaf de arts aan dat dit een grove fout was.

Uiteindelijk hield mijn dochtertje er een kapotte arm aan over. De tijden erna hebben de artsen aangegeven dat ze een fout gemaakt, hadden maar dit ten alle tijden niet naar buiten zouden brengen. Als wij er iets mee zouden willen, werd ons vast ingefluisterd dat we geen medewerking van het ziekenhuis kregen en dat er naar buiten gebracht zou worden dat alles oké was. Nu hadden wij het veel te druk met ons kindje om haar arm weer te laten bewegen.

Mijn vrouw is echt een super held. De operatie stond al gepland, maar mijn vrouw heeft er zoveel tijd in gestoken dat het armpje weer ging bewegen en er geen operatie nodig was. Door deze gebeurtenissen tijdens de bevalling heeft ons kindje de eerste anderhalf jaar elke dag gehuild. Achteraf gezien snap ik niet dat we dit beiden hebben overleefd. Mijn vrouw heeft uiteindelijk 5 tot 6 jaar nodig gehad om zich lichamelijk weer een beetje oké te voelen. Doordat de artsen aangaven dat we eerder de 100.000 zouden winnen dan spontaan zwanger te geraken, is mijn vrouw uiteindelijk met de pil gestopt. Dit is er een beetje geleidelijk ingeslopen.

Tussendoor hebben we wel een keer besproken om mij te laten steriliseren. Er was al een afspraak gemaakt, maar die heb ik afgezegd omdat ik niet echt het nut er van inzag. De 100.000 zou ik ten slotte eerder hebben en aangezien ik die ook niet win, zag ik het nut er niet van in. Ik had op internet de slechte verhalen gelezen en dacht: 'hier ga ik niet aan beginnen'. Uiteindelijk in 2010 begon mijn vrouw opeens weer te spugen en dit was dezelfde lucht die ik twee keer negen maanden heb geroken. Op dat moment had ik daar geen aandacht aangegeven, want uiteindelijk kon dit toch niet. Mijn vrouw had toch wel de gedachten dat er iets was en had een zwangerschap test gekocht. En wat bleek: 'zwanger'. De artsen hadden bij de vorige bevalling aangegeven dat we dat beter niet meer konden doen. Op dat moment waren we compleet van de kaart. Wat moeten we doen, weer negen maanden lang spugen? Weer het lichaam van mijn vrouw laten slopen en ergere gevolgen dan de vorige keer accepteren...

Mijn gevoel zei 'laat dat kindje maar komen' maar mijn verstand zei dat het niet verstandig zou zijn om dit te laten gebeuren. Bij mijn vrouw was het gevoel op dat moment compleet uitgeschakeld. En haar verstand zij ook dat dit niet verstandig was. Mijn gevoel was en is nog steeds sterker dan mijn verstand. Ik wist niet dat dit 100 procent tegenover elkaar kon staan. Uiteindelijk hebben we de abortus door laten gaan. We konden nog net voor het begin van 2011 ergens terecht. Dit is het slechtste wat ik ooit in mijn leven heb meegemaakt. Als man ben je daar een stuk stront en meer niet. Je wordt buiten getrapt en zoek het maar lekker uit. Met de gedachten dat jij daar buiten loopt en je vrouw binnen wordt behandeld maakte me kompleet gek en tot aan de dag van vandaag heb ik hier nog steeds last van. Een man is een varken die zijn pik gebruikt en er geen verantwoording voor wil afleggen. Ze zullen er vast zijn maar ik weet zeker dat er net zoveel zijn die hun verantwoording zeker niet uit de weg gaan.

Doordat mijn vrouw na twaalf weken al bijna niet meer kon lopen, we onze ervaringen van de vorige zwangerschappen hebben en de conclusie van de artsen weten, hebben we met ons verstand besloten dit te laten doen. Als bij de tweede zwangerschap de artsen beter hadden opgelet en niet het lichaam van mijn vrouw gesloopt hadden, waren onze gedachten zeker anders geweest. Nadat de abortus had plaatsgevonden ben ik een paar dagen van de wereld af geweest met mijn gedachten. Wat een zwijnenstal is dat zeg zo'n abortuskliniek. echt niet gewoon. Wij hadden ons voorgesteld dit samen te gaan regelen, maar dat ging hem niet worden. Ik buiten en mijn vrouw binnen. Uiteindelijk was en is het mijn schuld: ik heb die afspraak afgezegd en mij niet laten steriliseren. Uiteindelijk - met diverse gesprekken bij het Fiom - dacht ik dat ik mijn verdriet een plekje had gegeven. Maar tot mijn grote schrik is er iemand in onze dichte nabijheid die nu zwanger is en dit weg wil laten halen. Mijn verstand zegt dat ze gelijk hebben: ze zijn jong, hebben geen eigen plek en nog heel veel dingen om na te streven. Maar mijn gevoel is sterker dan alles wat er op de wereld bestaat. Ik ben eigenlijk gewoon weer bij nul. De pijn die ik had tijdens de abortus dat ik buiten was er mijn vrouw binnen, is gewoon weer terug. Deze pijn is bijna ondragelijk. Het is compleet oorlog in mijn lichaam. Ik heb twee kids waar ik verliefd op ben. Ze zijn mijn alles voor hen ga ik door het vuur. Dit ga ik ook voor mijn vrouw trouwens. Ik hoop dat ze het niet laten weg halen en dat ik de liefde die ik uiteindelijk niet aan mijn derde kind kan geven aan dit kindje kan geven, want het maakt mij compleet gek. Ze weten dit niet. Wel zijn ze op de hoogte van onze abortus. Ik heb aangegeven aan hun dat ik hun steun wat ze ook gaan doen. Maar in mijn hart doet dit zo'n pijn dat is echt ongelofelijk. Ik weet niet wat ik met die pijn aan moet.

Gelukkig is niet alles beroerd. De relatie met mijn vrouw was al sterk en is gelukkig nu nog sterker. Dit ligt grotendeels aan mijzelf. Vroeger uitte ik nooit mijn gevoel naar anderen toe. Dit probeer ik nu wel. Het lukt niet altijd, maar over het algemeen lukt dit wel met wat moeite. Alleen die oorlog in mijn lichaam hoop ik in de loop der tijd toch kwijt te geraken, want daar wordt ik gek van.

Ch Anoniem, 21 jaar (ingestuurd 8 juni 2011)

Hallo Allemaal.

Na een lange poos wil ik toch mijn verhaal kwijt.
Ben onlangs bij de dokter geweest voor hulp omdat ik mijn abortus niet kan verwerken, slapeloze nachten heb & me vaak eenzaam en boos voel.

Vorig jaar raakte ik onverwachts zwanger door de pil heen. Wat was ik blij maar ook erg geschrokken. Ik wou altijd al een kindje, ik ben dus nu 21 jaar.
Maar mijn vriend wou het nu nog niet. Hij wou het pas als we er beide klaar voor waren. Dat accepteerde ik en ging gewoon verder met hoe wij leefden.
Toch door de pil heen zwanger geraakt. Ik ben toen heel erg ziek geweest, aan de diaree, en we wisten allebei dat de kans groot was dat de pil niet zou werken. We dachten dat gebeurt ons niet maar dat gebeurde dus wel.

BLIJ & BANG! dat was ik. Ik heb gelijk mijn beste vriendin opgebeld en die was super blij voor me. Mijn moeder heb ik het ook gelijk verteld. Wat was ze kwaad maar dat duurde niet lang. Ze was ineens niet meer kwaad, ze was blij dat ze oma werd. Mijn vriend die reageerde niet zo blij maar we besloten toch om het te houden. We zouden het daarom pas aan zijn ouders vertellen als ik 3 maanden zwanger was.

Helaas heeft dat niet zo mogen zijn. Een vriendin van mij die wist het en die had het aan haar broer verteld. Haar broer kwam mijn vriend zijn broer tegen en begroette hem met HEE OOM. Vanaf dat moment was mijn leven een hel. Mijn vriend zijn broer zei tegen mijn vriend dat die het aan zijn ouders moest vertellen. Wij wisten beiden dat dat niet goed was want zijn ouders waren het hier noooit mee eens. Dat wisten we van te voren. Mijn vriend zou me helpen. We zouden het houden maar toen zijn ouders het wisten besloot die toch om bij me weg te gaan als ik het kindje zou houden. IK WAS IN PANIEK!!
DAT KAN TOCH NIET DAT DOET DIE ME TOCH NIET AAN!..

Ze bleven me pushen dat ik het weg moest laten halen, dat ik laf was als ik het zou houden. Dan zou ik mijn vriend zijn leven kapot maken. Dat ging dag in dag uit dat ze hier kwamen en mij probeerden om te praten. IK LAAT MIJN VLEES MIJN BLOED niet weg halen. Dat was mijn antwoord en wat stond ik sterk in mijn schoenen. Ik werd op het laatst zo gek van al dat gezeur en al die negativiteit dat ik zei OKE JULLIE JE ZIN IK, DOE ABORTUS! (ik denk: mooi, dan ben ik van dat gezeur af).

Maar nee hoor, dagen later zei mijn vriend dat ik de abortuskliniek eens moest bellen. Ik stelde het iedere keer uit. Want ik wou het niet. Toch weer door doordrammen. Heb ik er heen gebeld en kon een week later terecht.
Mijn moeder en mijn vriend zijn met me meegeweest. Ik moest het kamertje in en de reden vertellen waarom ik het kindje niet wou houden. IK ZEI: IK KAN NIET ANDERS, IK MOET. HUILEN, HUILEN, HUILEN dat is het enige wat ik gedaan heb. IK heb dus abortus gedaan met behulp van een abortuspil. Je neemt in de kliniek 1 pil en 2 dagen later 4 pillen vaginaal.
Om het moment dat die mevrouw mij die pil wou geven raakte ik in paniek. Ik deed niks anders dan huilen. DIe mevrouw zei: geef mij die pil maar, JIJ WIL DIT NIET! DUs van schrik nam ik hem! & gelijk ernaar wou ik terug
MAAR IK WAS TE LAAT! IK KON NIET MEER TERUG!

Ik leef er elke dag mee dat ik mijn kindje gedood heb, vermoord, zo voelt het voor mij.. Het liefs doe ik mijzelf wat aan waarom zou ik hier nog blijven? Ik had ook al een echo gehad & mijn kindje zijn hartje horen kloppen.
Wat ben ik een vreselijk iemand. Ik kan hier gewoon niet mee leven. ik weet niet hoe ik verder moet. Mensen zeggen tegen me: je moet het een plekje geven. Ze weten niet hoe ik me voel. Ik geef iedereen een tip: doe nooit abortus als je er niet achter staat.

Ik ben nu nog samen met mijn vriend maar neem het hem elke dag kwalijk. Veel ruzie omdat dat ons in de weg zit. Ik hou enorm veel van hem.
Hij zegt dat die toch niet bij me weg zal gaan als ik het had gehouden. Ja lekker achterafpraat. Ik leef elke dag met pijn en verdriet.

Vlinder (ingestuurd 3 juni 2011)

Ik weet niet waar ik moet beginnen. Er is zoveel gebeurd sinds mijn curretage, ik noem het curretage want abortus geeft mij een verstikkend gevoel. Het woord alleen al.

Ik weet het nog heel goed, ik had een test gehaald. En ik heb toen in vertrouwen aan iemand verteld dat ik zwanger was, en gevraagd of zij het stil wou houden. Dit heeft zij niet gedaan, zij heeft het aan mijn moeder verteld. Toen mijn moeder het hoorde was zij geshockeerd, want 2 kinderen van 2 verschillende vaders kon niet in onze cultuur zei ze. Ik had een kindje uit een vorige relatie.

Mijn moeder had alles op alles gezet zodat ik een abortus zou doen, terwijl ik er niet achter stond. Ik ben tot twee keer toe de kliniek in Rotterdam uit gelopen, en ik ben tot twee keer toe de kliniek in Den Haag uit gelopen. Mijn moeder was pissig, en stond bij de auto buiten bij de kliniek van Den Haag aan het wachten. Ze zei: je hebt het niet laten doen hè? Nee, zei ik. Ze was boos, en begon als een gek te rijden terug naar huis.

De 5e keer heb ik het in Leiden uiteindelijk wel laten doen. In Leiden heb je een zaal waar je allemaal samen in 1 zaal zit. Ik werd geroepen, de verpleegkundige vroeg of ik nog wou plassen voordat ik naar de behandelkamer zou lopen. Eventjes stamelde ik nog even op de toilet, zou ik het toch niet doen?

Ik heb het gedaan, en ik werd huilend wakker van mijn narcose. Een gevoel van verdriet: ik wou het niet, de knop was in mij om gedraaid en ik heb toch gedaan. Toen ik buiten kwam, rolden de tranen over mijn wangen en ik knuffelde mijn dochtertje. Mijn moeder keek mij met een blik aan van: het moest wel het kon niet anders.

Ik voel woede als ik aan mijn moeder denk. En sinds kort heb ik dan ook besloten om het kontakt te verbreken met haar. Toen ik zwanger was belde zij mij elke keer op of ik het al had weg gehaald. De laatste twee weken logeerde ik bij mijn moeder, ik voel alsof ik gefaald heb ik heb mijn kleintje niet kunnen beschermen. Maar had ik het gehouden dan was het in de ogen van mijn familie en cultuur voor altijd een bastaard kindje geweest want de vader was er tenslotte toch al vandoor......

Ik hoop hiermee mijn verdriet te kunnen verwerken door het van mij af te schrijven. Binnenkort ga ik een vlinder tatoeage laten plaatsen op mijn pols als aandenken. Het verdriet zal misschien minder worden in de toekomst, maar vergeten kan je het nooit! Een litteken blijft een litteken!

Jessica, 25 jaar (ingestuurd 3 mei 2011)

Het is inmiddels alweer 10 jaar geleden dat ik een abortus heb gehad. Ik was toen 15 jaar. Ik werd helaas zwanger, omdat ik zo stom was om met mijn voormalige vriendje voor het zingen de kerk uit te gaan. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, twijfelde ik geen seconde over dat ik een abortus wilde. Mijn ex wilde dat ook.

Ik weet nog goed dat ik het mijn moeder moest vertellen. Ze kon niet geloven dat mij dat zou overkomen en ik mocht het ook echt niet tegen mijn vader vertellen. Ze had voor mij een afspraak gemaakt, maar ze vond dat ik zelf - zonder haar hulp - de rest moest regelen, OOK bij de abortuskliniek. Het was onze eigen schuld. Gelukkig gingen zijn ouders wel mee en zij stonden ook achter ons besluit.

Ik was al heel ver en kon op het scherm zien dat er echt een baby in zat en ik dacht alleen maar aan dat het er maar snel uit moest. Ik weet nog goed dat het allemaal geen pijn deed TOT we naar huis reden. PIJN! PIJN! Ik ging door de grond. En heel, echt heel veel bloedverlies. Ik heb drie weken bij zijn ouders geslapen, zodat me vader niet wist dat ik niet naar school was.

Al die jaren daarna heb ik nooit spijt gehad. Tot nu. Ik zal uitleggen waarom.

Vorig jaar kreeg ik enorm veel pijn in mijn armen en benen. Ik kon drie maanden niet meer werken. Ik ben naar ziekenhuizen geweest, vele malen naar de dokter, medicijnen slikken, alles... Maar ze konden niks vinden.

De dokter adviseerde om toch gewoon op vakantie te gaan aangezien de bouwvakvakantie was en wij (ik en mijn vriend, sinds 2006 tot nu) deze ook hadden geboekt. De pijn werd heel wat minder, maar ik voelde altijd nog dat mijn benen zwaar aanvoelden. Tot een paar weken geleden. Ik kreeg WEER heel veel pijn in mijn hele lichaam: precies diezelfde pijn.

Ik werd doorverwezen naar een osteopaat. Hij vertelde mij dat alles in mijn buik was opgezwollen en dat daardoor mijn bloed en zuurstof niet goed door mijn lichaam, mijn armen en benen (terug)stroomt.

Na vele sessies bleek het bij mijn baarmoeder echt niet goed te zitten en de osteopaat kwam er steeds meer achter dat dit door de abortus kwam: dat het me lichamelijk enorm heeft aangetast, maar ook geestelijk. Ik moet nog een paar sessies, maar waarschijnlijk zal ik de zware benen blijven houden.

Ik kwam net thuis van een sessie en was weer geconfronteerd met mijn stomme fout. Ik ben 25 jaar en voel me wel 52. Zoveel klachten en totaal geen zin in seks met mijn partner. We willen graag kindjes, maar ik ben zo bang dat dit niet gaat lukken of dat mijn lichaam het niet aan kan.

Ik baal van mezelf hoe heb ik ooit zo stom kunnen zijn en het zover heb laten komen, dat ik een abortus moest doen. Ik schaam me rot en wil er graag met anderen over praten, maar durf het niet. Mijn vader zou me echt haten als ik het hem nu nog vertel. Mijn moeder praat er nooit meer over. Ze wordt nu eindelijk voor het eerst oma van het kindje van mijn zus, dus ik wil het er ook niet met haar over hebben.

Mijn ex spreek ik nooit meer. We zijn na 6 jaar rustig uit elkaar gegaan, zonder problemen en ik ben nu sinds 2006 gelukkig met mijn nieuwe vriend waarmee ik dolgraag kindjes wil en hij ook.

Ik vind het wel moeilijk, want ik heb geen spijt van de abortus zelf, maar wel dat ik het heb gedaan door stommiteit en dat ik me lichaam hier mee verpest heb. Als ik toch ooit een dochter zal krijgen, zal ik er alles aan doen om te zorgen dat het haar nooit zal overkomen en dat ze die ellende nooit hoeft mee te maken...

Kelly, 19 jaar (ingestuurd 13 april)

4 jaar geleden heb ik een abortus laten plegen. Ik was 15 jaar toen ik erachter kwam dat ik zwanger was. Met de jongen van wie ik zwanger was had ik al geen relatie meer. Eigenlijk had ik ook maar een paar weekjes met hem gelopen. Maar echt een relatie kon je het niet noemen. Het was meer 'drugs verliefdheid'. We waren alleen maar plakkerig met elkaar als we drugs op hadden.

Op een gegeven moment ging het dus uit. En een tijd later kwam ik erachter dat ik zwanger was. Ik wist meteen dat ik een abortus wou. Ik was pas 15 jaar, zat zwaar aan de drugs, stond onder jeugdzorg, had problemen thuis en de jongen van wie ik zwanger was, daar wou ik echt niet mijn leven aan vast zitten. Hij had mijn leven en dat van het kindje kapot gemaakt. En ik had bang moeten zijn als hij een dagje het kind mee zou nemen dat hij niet meer terug zou komen. Ik heb het hem ook nooit verteld. Toen die tijd zat ik in een meidengroep en aan de vrouw

(Sanne) die onze groep begeleidde had ik toen het hele verhaal uitgelegd en zij heeft me geholpen om een afspraak te krijgen voor een abortus en zij is ook met mij mee geweest. Het liefst had ik natuurlijk gehad dat mijn moeder was mee gegaan maar haar heb ik het nooit verteld. De dag van de abortus herinner ik mij nog heel goed. Ik ging samen met Sanne naar de abortuskliniek. In de wachtkamer zaten meerdere vrouwen te wachten op een abortus. Sommige waren alleen, anderen met hun vriend/man. Ik moest een formulier invullen met vragen. 1 van de vragen was of ik drugs gebruikte. Natuurlijk vulde ik eerlijk in dat ik drugs gebruikte.

Uiteindelijk riep een arts me mee voor een echo. Het was geen aardige man.. Hij vond het niet normaal dat ik mijn ouders niet had ingelicht. En toen hij me uitlegde hoe de abortus zou verlopen vertelde hij me dus ook dat ik een prikje zou krijgen waar door ik me een beetje high zou voelen. Maar dat vond ik volgens hem niet erg want dat was ik wel gewend. Ik vond dat zo erg op wat voor manier hij dat zei. Ondertussen werd de echo gemaakt. Ik heb heel even naar het beeldscherm gekeken maar daarna draaide ik snel mijn hoofd de andere kant op. Het was te pijnlijk om te zien.

Na de echo moest ik weer terug naar de wachtkamer en daar moest ik wachten op de abortus. Uiteindelijk werd ik weer geroepen door een arts, nou was het een andere. Ik moest eerst naar een zaal toe waar allemaal bedden stonden. In 2 bedden lagen vrouwen die net een abortus achter de rug hadden. Daar moest ik mijn nachtjapon aan doen en kon daarna naar de operatiekamer. Waar 2 artsen op me zaten te wachten. Ze waren allebei echt heel aardig. Ik vond het zo erg om voor 2 wildvreemde mannen mijn benen wijd te doen. Ik kneep mijn ogen echt dicht uit schaamte. Ondertussen kreeg ik die prik dus. En inderdaad voelde ik me daar een beetje high van.

Gelukkig was de abortus zo voorbij, en werd ik terug gebracht naar de zaal met die bedden. Ik kreeg een heel groot stuk maandverband die ik in mijn onderbroek moest leggen. De zuster zei dat ik ongeveer een halfuurtje moest gaan liggen. Omdat ik de laatste was mocht Sanne bij me komen normaal mocht dat niet zei de zuster me. Maar ik voelde me eigenlijk naar 10 minuten wel weer normaal dus ik mocht snel weer naar huis heen. Sanne heeft me afgezet naar huis en is zelf ook naar huis gegaan. Ik had antibiotica mee gekregen. Die ik thuis natuurlijk goed moest verstoppen zodat mijn moeder het niet zag.

Toen ik thuis op mijn kamer vond ik het van mezelf nog zo raar dat ik me niet schuldig voelde of wat dan ook. Maar nu een paar jaar later beginnen de schuldgevoelens op te komen. Iedere keer denk ik goh je had nu een klein kindje kunnen hebben.. Ik heb er nu ook wel een beetje spijt van. Maar ik weet wel dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Als ik toen die tijd dat kind had gehouden was het nooit goed gekomen. Gelukkig ben ik nu van de drugs af, woon lekker op mezelf en heb heel goed contact met mijn moeder. Ik ben nu weer zwanger maar dit kindje hou ik en zal het alle maar dan ook echt alle liefde van de wereld geven.

Evelien (ingestuurd 11 april 2011)

Bijna 4 jaar geleden kwam ik er achter dat ik zwanger was. Samen met mijn toenmalige vriendje had ik vrijwel gelijk besloten om abortus te laten plegen. De hele ervaring was zo misselijkmakend.

Tijdens mijn bezoek aan het ziekenhuis om alles te regelen, werd ik door de gynaecoloog er even extra op gewezen dat het witte stipje op de echo mijn kindje was. 'Zie je dat stipje? Dat is het!! Dat is jouw kindje!'

Toen ik naar het ziekenhuis ging om het te laten doen, werkte alles tegen! Ik kreeg aan het begin een rustgevende pil, zodat ik nog een beetje kon uitrusten en slapen. Vervolgens werd ik naar de voorkamer gebracht, waar een infuus werd ingebracht. Ze konden geen goede ader vinden, dus werd het heel pijnlijk op mijn pols aangebracht, precies bij een bot, waardoor er een klein knakje in het infuus zat. Toen lag ik daar, heel slap door de pil en helemaal alleen.

Ik moest naar het toilet, maar kon mijn bed niet uit. Ik kreeg op het laatste moment even snel zo'n plasbak aangereikt, waarmee ik mezelf even mocht helpen in het bed. Echt verschrikkelijk als je je helemaal slap en bang voelt en ook je rechterarm niet goed kan gebruiken omdat het pijn doet door het infuus. Vervolgens werd er in de kamer naast die van mij net een kindje geboren. Dus de laatste 10 minuten voordat ik onder werd gebracht, heb ik alleen maar babygehuil gehoord.

Het was zo gênant, hoe er tegen mij werd gepraat. Lig je dan in je nakie en mag je even je benen open neer leggen. Vervolgens ben ik onder narcose gebracht, dus heb ik van de procedure gelukkig niks mee gemaakt. Vervolgens ben ik wel in paniek toestand uit mijn narcose gekomen. En zo ongeveer de eerste vraag die naar mijn hoofd werd geslingerd was: 'Heb je er spijt van?'.

Ik kijk met veel verdriet terug naar die periode in mijn leven. Ondanks dat ik op dat moment echt geen kindje wilde hebben en ook helemaal niet met die jongen, heb ik er nog steeds verdrietige gevoelens bij. Misschien is het deze maand, dat het allemaal weer iets heftiger aanvoelt: ik zou een 3-jarig kindje hebben nu, als ik geen abortus had gepleegd.

Nog steeds heb ik elke maand wat meer stress rondom mijn ongesteldheid. Een mix van emoties. Bang om niet ongesteld te worden en als ik het dan wel ben, een vlaag van teleurstelling. Ik heb niemand in mijn omgeving die in het zelfde schuitje heeft gezeten en vind het erg moeilijk om er emotioneel over te praten. Ik heb het wel aan veel vrienden verteld, maar dat gaat dan op zo'n luchtige manier. Maar niemand weet dat ik hier nog steeds heel erg mee zit. En ik weet niet wat ik met mijn gevoelens aan moet.

Ik hoop dat ik het op een dag een plekje kan geven.

Jolanda (ingestuurd 20 maart 2011)

Op 24 februari 2011 heb ik een abortus gehad. Ik was toen negen weken en twee dagen zwanger van mijn tweede kindje! Ik heb dus al een zoontje: hij is 25 februari 4 jaar geworden! Toen ik zwanger was van hem, was ik super blij.... Z'n papa ook tot ik voorbij de 14 weken was en hij ineens bang werd en het niet meer wilde! Hij heeft me laten zitten, kocht zelfs achter m'n rug om een huis en heeft me nergens mee gesteund!

De kleine werd geboren en toen was alles goed. Ik heb meer dan drie jaar geprobeerd hem te vergeven maar dit lukte niet, dus in juli 2010 heb ik een punt achter de relatie gezet (ook al hield/hou ik nog heel veel van hem). Nog geen maand later heb ik een nieuwe vlam leren kennen. Ik ben veelste snel en veelste hard van stapel gelopen! Na 5 maanden blijk ik zwanger te zijn van hem! Had de schrik ervan: was niet blij, maar hij juist wel!

Hij is in de wolken! Ik probeer blij te zijn, dit lukt soms maar 9 van de 10 keer niet! Ben zo bang dat ik weer alleen kom te staan, net als de vorige keer! Zie het helemaal voor me, single mama van twee kids van twee andere papa's! Bij het idee alleen al raak ik al in paniek! Ik blijf maar piekeren en ondertussen tikken de dagen door! Heb me aangemeld bij moeders voor moeders, doe braaf mee! Ga zelf naar de verloskundige en heb de kraamzorg al 'besteld'. Toch blijft m'n angst te groot en kan ik niet genieten! Daarbij weet ik niet zeker of ik wel echt van m'n vriend hou en de rest van m'n leven met hem wil delen! Dus op gesprek naar Casa in Leiden. Heel fijn gepraat, lieve vrouw! Echo gemaakt en het hartje klopte al, heb de echo foto meegekregen!

Die avond ben ik wel blij geweest met de baby! Helaas dag erna al niet meer en de paniek sloeg weer toe! En ik wil niet nog een kind heen en weer slepen tussen papa en mama, en zie het ook niet zitten om in te storten... Ik heb tenslotte al een kind waar ik voor moet zorgen! Ik besluit dus dat m'n zoontje belangrijker is dan dit kindje: hij is er ten slotte al en ik kan never, nooit zonder hem! Met trillende handen pak ik telefoon en maak de afspraak voor de abortus, een dag voor m'n zoontje zijn 4e verjaardag! 24 februari, ben nog nooit zo zenuwachtig geweest, sta letterlijk met knikkende knieën bij Casa den haag! Kreeg een echo 'mevrouw, u bent niet zwanger'.... Er ging zo'n opluchting door me heen (ik had namelijk week ervoor bloeding gehad en hoopte dat het vanzelf mis zou gaan), maar wist zeker dat het er nog zat!

Na aandringen, werd er toch (om mij gerust te stellen) een inwendige echo gemaakt! En ja hoor, een ini mini baby met kloppend hartje! Ik werd naar een kamertje gestuurd, wachtend op de behandeling! Heb in de wc op m'n knieën zitten bidden en God om vergeving gevraagd voor hetgeen ik zou gaan doen! Toen naar binnen, wat erg! In die stoel, benen in de beugel en er hing een grote vlinder boven m'n hoofd (zo raar, dat is het teken voor overleden kinderen). Het infuus word aangelegd en ik kijk naar m'n vriend en schiet bijna in paniek.... Ik kan me net op tijd herstellen! Ik kijk naar een rooster in het plafond en het laatste wat ik dacht terwijl ik me weg voelde zakken: 'God, vergeef me alsjeblieft'.

Iedere keer als ik m'n ogen dicht doe, zie ik dit voor me! Als ik bij kom (ik weet dit niet meer, maar m'n vriend heeft t me verteld), huil ik heel hard en zeg tegen hem 'Sorry, dat ik ons kind heb vermoord' en vervolgens begin ik over m'n ex en dat ik niet snap dat hij ons kindje niet wilde en dat hij me heeft laten zitten!

Bij thuiskomst heb ik de echo ingelijst, een mooi lijstje met vlindertje erop. De knuffel van de verloskundige erbij en kaarsjes aangestoken! De eerste dagen bracht het ons dicht bij elkaar, we wilden zelfs 27-09 (uitgerekende datum) trouwen! Helaas slaat dit helemaal om. Hij is boos en gaat zo anders met het verdriet om als ik en krijgen steeds ruzie en uiteindelijk zijn we zes dagen geleden uit elkaar gegaan! Ik voelde al dat het niet goed zou komen, dus ben blij dat het kindje er niet komt! En toch voel me ik me verdrietig, kan ik geen zwangere vrouwen of baby's zien!

Het doet zo'n pijn! Mijn kindje weg, door mezelf! Maar toch weet ik dat het het beste was, heb ook geen spijt! Het kindje kwam op het verkeerde moment, met de verkeerde man in mijn leven! Heb het kindje inmiddels 'heaven' genoemd, dit helpt wel! En ik kijk 's avonds naar de sterren, en de mooiste ster is 'heaven'! Ik zal dit kindje nooit vergeten!

Meisje, 21 jaar (ingestuurd 15 maart 2011)

het zat zo:
anderhalve maand geleden kwamen we erachter dat ik zwanger was .. geschokt en blij waren we. we wilden het gelijk houden. m'n vriend vertelde het aan zijn ouders die avond gelijk. die waren geschokt maar ze stonden achter onze keuze, wat we ook zouden doen. ik vertelde het niet aan m'n ma of m'n pa. ik kwam erachter dat ik draagster zou kunnen zijn van een gehandicapt kind. dus vanaf die dag was het echt in een hel leven. elke week wel 2 a 3 keer naar het ziekenhuis op en neer om me zelf te laten onderzoeken of ik draagster was. en ja ik was draagster. het drong niet tot me door. ze hadden uitgelegd dat de kans bij een jongetje 50 procent was dat hij gehandicapt zou zijn. als het een meisje was, zou het een kans hebben dat zij later draagster zou kunnen zijn. daarom heb ik me ook laten testen op wat ik zou krijgen: een jongetje of meisje? ik kreeg de uitslag dat het een jongetje was! nog een hele erge teleurstelling! dus we testten of we ons jongetje een syndroom had! en wat kregen we te horen? ja hij was voor 100 procent een gehandicapt kind! we gingen door een hel , ik vooral in me hoofd !! we moesten het weghalen. een gehandicapt kind, het kan gewoon niet. ik wil het niet en mijn vriend ook niet. dat konden we onszelf niet veroorloven en het kind ook niet. nu het sinds gisteren is weggehaald, ben ik in verschillende emoties. ik weet niet wat ik voel, hoe ik moet reageren of ik moet huilen ? ik ben denk ik in de war omdat we ons kind hadden geaccepteerd en toch ons jongetje moesten weghalen! ik verwerk het op me eigen manier .. ik hou van je!

Lola, 19 jaar (ingestuurd 3 maart 2011)

Ik heb in 2009 een abortus ondergaan. Ik was toen net 17 en raakte zwanger van mijn ex toen het net uit was. Hij stond er natuurlijk totaal niet achter en hij toonde geen begrip. Hij heeft zelfs een paar keer gezegt dat hij me van de trap zou gooien als ik het niet weg zou laten halen, mannen kunnen zich niet voorstellen hoe dat voelt voor een vrouw. In die periode was ik zo verward over alles, ik kon niet meer helemaal helder na denken. Mijn ouders over mijn zwangerschap vertellen was heel moeilijk, maar ik heb het toch gedaan en het luchtte op. Mijn ouders stonden er niet achter dat ik het zou houden het was eigenlijk niet eens een disscusie punt. Doordat niemand er echt achter stond heb ik het weg laten halen, zonder dat ik er zelf goed over na dacht wat ik nou wilde. Het was een hele zware dag geweest en ik voelde me zo raar. Het besef kwam pas later en het schuldgevoel ook. Ik vind het nog steeds heel moeilijk om dingen over tienermoeders te zien. Het klinkt raar maar dan wordt ik gewoon jaloers, ook al hebben ze het natuurlijk niet makkelijk. Ik denk er nog steeds veel aan, hoe het zou zijn geweest. Het is echt niet eerlijk hoe slecht sommige mensen over abortus praten. Niemand doet het voor zijn lol en soms heb je geen keus, als niemand achter je staat dan is het gewoon moeilijk om het wel te houden. In mijn geval was het gewoon dat ik nog op school zat dat mijn ex me keihard liet vallen en dat niemand er verder nog achter stond. Het is heel moeilijk voor mensen om te begrijpen hoe je je voelt na zoiets, vooral voor mannen. Mijn allergrootste angst is dat ik nu ineens geen kinderen meer zou kunnen krijgen, ik ben gek op kinderen en wil er 3 of 4. De tijd zal mijn wonden helen maar het blijft moeilijk.

Serena, 17 jaar (ingestuurd 1 maart 2011)

Bijna een jaar terug kwam ik erachter dat ik zwanger was. Mijn vriend had een test gekocht. Ik was toen nog 16 jaar en mijn vriend 18. Ik heb altijd gezegd dat ik nooit een abortus zou plegen, maar toen ik te horen kreeg dat ik zwanger was, wist ik het even niet meer. Mijn dokter zei meteen tegen ons dat we beter een abortus konden doen. Dit vond ik toen niet fijn. Mijn vriend en ik hadden nog amper de tijd om er zelf over na te denken en ondertussen kregen we te horen dat abortus het beste was en papieren in onze handen geduwd.

Daarna hebben we het aan onze ouders verteld, de zijne bleven positief: 'Als jullie het houden is het welkom, maar denk er wel over na dat jullie het op dit moment niet goed kunnen opvoeden'. Mijn vriend had op dat moment geen baan en ik was bezig met een opleiding. Mijn vader was ervan overtuigd dat je logisch moet nadenken en niet met emoties. Binnen drie dagen werd de beslissing gemaakt, een abortus. Mijn vriend en ik wilden het niet geloven. Ik ging deze dagen niet naar school en samen huilden we de hele nacht en dag. Overdag gingen we naar de stad voor afleiding. Na drie dagen was het zover, naar de abortuskliniek. Dit was echt een rotdag.

De behandeling was niet fijn: ook al werden we heel goed ontvangen, het bleef een ziekenhuis sfeer. Deze dag is mij heel zwaar gevallen, ik heb daarna last gekregen van woede aanvallen en momenten dat ik helemaal doordraaide en het niet meer wist. Na ongeveer twee maanden zonder vooruitgang, ben ik naar een psycholoog gegaan. Zij maakte de conclusie dat ik er toch een trauma aan had overgehouden. Na ongeveer een half jaar heb ik het voor 99 procent weten te verwerken. Mijn vriend is ook nog een keer mee geweest.

Inmiddels heb ik het een plekje gegeven, als ik het over kon doen had ik het anders willen doen. Hoe? Geen idee, maar minder snel en eerst alle opties bekijken. Het gaat nu weer goed met me. Mijn vriend en ik zijn er echt heel sterk uitgekomen. Sterker dan daarvoor. En misschien dat we het alsnog vroeg proberen, een kleine. Maar dan zorgen we wel dat we er klaar voor zijn, zodat niemand nog iets kan zeggen. Ik wil tegen meiden zeggen, die ook jong zijn en aan abortus denken: neem alsjeblieft de tijd. Kijk wat jou mogelijkheden zijn, maar laat je niet ompraten door mensen. En als je het hebt gehad en het lukt je niet om het uit je hoofd te zetten, zoek alsjeblieft hulp. Ik heb in die twee maanden behoorlijk wat schade aangericht; ik heb onder andere. een spiegel stukgeslagen met mijn hand en gigantische ruzies gemaakt, terwijl ik dat helemaal niet wilde, puur omdat ik gewoon niet kon zeggen hoe ik me voelde en wat ik wou.

De psycholoog heeft me echt geholpen om me niet te schamen en niet te om te komen in spijt. Sterkte!

Verhalen lezen

Verhaal van een moeder (ingestuurd 4 december 2011)