Samantha (ingestuurd 17 maart 2012)

Ik ben er achter gekomen dat ik zwanger was op 4,5 week. De 4 dagen voordat ik mijn vermoedens tegen mijn vriend zei waren al moeilijk, omdat ik weet hij is zijn dochtertje verloren toen ze 4 was. En ik geen flauw idee had of hij Jamie had willen houden met mij. Hij woonde weer bij zijn ma en ik nog thuis. Hij 21 en schulden, ik 18 en school.

Na 4 dagen geen flauw idee gehad hoe ik het tegen hem moest zeggen waren we samen aan het koken en hij kneep in mijn borst zoals hij wel vaker speels doet. Het deed me zo zeer dat de tranen in mijn ogen stonden; toen wist ik zeker dat ik zwanger was. Die avond heb ik hem huilend opgebeld vanuit mij thuis. Door goed te luisteren heeft hij het tussen het huilen en het snotteren kunnen verstaan en toen begon hij ook te huilen zo hebben wij 2 uur huilend aan de telefoon gezeten en toen beslist dat we de volgende dag naar de huisarts zouden gaan voor een zwangerschapstest.

20 minuten nadat we de deur bij de huisarts uitgelopen waren belde ze: het is positief je bent zwanger. Het gaf mij gelijk een dubbel gevoel, wat gaan we doen en wat willen we? Hij reageerde heel blij en belde meteen zijn moeder op die heel wat minder blij was wat hem heel erg beïnvloed heeft doordat zijn moeder hem ook op haar 18de heeft gekregen.

Die avond hebben hij en zijn ma gepraat en heeft zij hem het idee uit zijn hoofd gepraat dat wij op dit moment goede ouders zouden zijn voor Jamie. Het doet hem heel veel zeer dat hij zijn 2de zo is verloren, maar wij hebben ook niet een geweldige relatie en weinig met elkaar kunnen praten. Ik bleef/ blijf twijfelen over de beslissing. Ik roep al vanaf mijn 4de dat ik moeder wil/de worden, en dan zou ik dat moeten afbreken. Hij heeft de dag erna met het casa gebeld en een afspraak gemaakt, voor informatie en een echo maar we bleven ook nog steeds naar andere opties kijken.

Woensdag 8 Februari zijn wij naar goes gegaan voor het gesprek daar hebben ze toen een echo gemaakt. Ja je bent echt zwanger, je bent nu 6 weken en 2 dagen. Ik heb de foto van de echo elke dag bij me. Toen hebben we een afspraak gemaakt voor de week erna 15 Februari, de dag dat wij echt voor het besluit zouden gaan om Jamie te verliezen. Dit was voor hem een stuk duidelijker dan voor mij. Hij zou meer verliezen waarneer we Jamie zouden houden dan waarneer we Jamie zouden kwijt raken, voor mij was/is het niet zo duidelijk. Ik had het er toen heel zwaar mee dat ik er zelf voor zou zorgen dat ik iets kwijt zou raken waar ik toen al veel van hield. Het casa heeft die dag ook bijna op het punt gestaan om mij geen abortus pil mee te geven, omdat ze vonden dat ik te veel twijfelde. Uiteindelijk heb ik het meer voor mijn vriend gedaan dan voor mezelf waar ik veel spijt van heb. Ik wilde hem niet teleurstellen en de dag daarvoor hadden we samen de beslissing genomen om er afscheid van te doen, maar toen het moment zo dicht bij was wist ik het niet meer. Daar heb ik hem veel pijn mee gedaan doordat hij niet wist of hij me er nog op kon vertrouwen. Ik heb die pil toen geslikt omdat hij me op dat moment dierbaarder was dan Jamie.

Ik denk niet dat ik een fout heb gemaakt door Jamie op te geven, omdat ik hem/haar niet het leven had kunnen bieden wat ik mijn/ons kindje wil bieden.

De abortus pil was een hel voor mij. In feite heb ik een miskraam laten opwekken met weeën en al, dit was ook heel moeilijk voor mijn vriend om te zien omdat ik mentaal en fysiek pijn had en hij niks voor me kon doen. De hormonen zijn bij mij ook niet echt gedaald terwijl het anderhalve maand geleden is dat ik die pillen heb ingenomen. Ik ben nu net 5 dagen gestopt met bloeden, heb 1 dag bloedvrij rondgelopen en toen werd ik ongesteld wat veel dubbele gevoelens naar boven brengt, en daar heb ik een grote fout mee gemaakt. Al mijn gevoel komt naar boven maar praten doe ik niet.

Het doet veel zeer en dat zal het nog een hele tijd blijven doen ik weet ook dat ik dit jaar een kut verjaardag ga krijgen want de dag erna was mijn uitrekendatum.

De tips die ik mee wil geven aan mensen die dit net hebben meegemaakt of gaan meemaken: maak je eigen beslissing en blijf erover praten, dat moet het een stukje makkelijker maken

RIP 17-02 2012 Jamie / Samantha

Mijn verhaal, 21 jaar (ingestuurd 6 maart 2012)

Het is voor mij al bijna twee jaar geleden dat het is gebeurd. Ik was toen 19 jaar. Ik had toen voor het eerst een echte relatie. En ik had het met hem voor het eerst gedaan. Ik werd altijd netjes om de 4 weken ongesteld, maar toen opeens niet meer. Ik ging maar eens testen, en ja hoor positief!

Mijn vriend (met wie ik nu 2 jaar later nog samen ben) was heel erg blij. Ik had gemixte gevoelens. Ik was blij omdat hij blij was en we samen heel gelukkig waren, maar ook bang voor alles wat er zou gaan komen. Ik weet nog dat we met mijn beste vriendin en zijn beste vriend in de stad iets gingen drinken, om hun daar blij te vertellen dat ik zwanger was. Mijn beste vriendin was heel erg blij voor me en ze vond het heel spannend om dit mee te maken. Later had ze ook een baby-kadootje voor me gekocht.

Mijn vriend vertelde het ook aan zijn andere vrienden en familie. Ik durfde het nog niet aan mijn ouders te vertellen. Ik heb het tot de dag van vandaag alleen aan 2 vriendinnen verteld. (Daar heb ik achteraf heel veel spijt van, ik wou dat ik mijn moeder erin had betrokken).

We waren dus best blij maar dat veranderde allemaal toen ik naar de verjaardag ging van de vrouw van mijn vriend's broer. Zij hadden net ook een tweede baby (van 6 maanden ongeveer). Ze hebben het niet zo breed en ik begon me al voor te stellen hoe dat bij ons dan zou gaan. Ik werd een beetje bang. Toen mijn vriend met alle jongens/mannen die op de verjaardag waren even naar buiten gingen om iets bij de supermarkt te halen, waren alleen alle vrouwen nog aanwezig op de verjaardag inclusief de zus van mijn vriend. Ze zeiden dat ze het allemaal zo erg vonden voor mij dat ik nu al zwanger was. En zijn zus zei letterlijk dit: je hebt je leven nu verpest. Die zin bleef vanaf toen elke dag door mijn hoofd spoken. Toen we thuiskwamen van de verjaardag voelde ik mij zo verdrietig, mijn hele gevoel over de zwangerschap was helemaal veranderd. Ik moest zoveel huilen (ik was natuurlijk ook emotioneel door de hormonen).

Ik heb uiteindelijk besloten om abortus te doen. Ik had alleen het VWO afgerond en was nog niet aan een universitaire opleiding begonnen en mijn vriend was nog steeds bezig met zijn MBO. We woonden allebei nog thuis. Ik was bang en heb de keuze gemaakt om abortus te doen omdat ik vond dat we er nog niet klaar voor waren. (Zijn zus en een andere vriendin van mij hadden mij dit aangepraat/duidelijk gemaakt). Ik begon het moeilijk te krijgen met het feit dat we ons kind niet op de manier konden opvoeden zoals ik zou willen: met een goed inkomen en goede opleidingen en eigen mooi huis (niet in de stad en geen flat). Mijn vriend was heel erg tegen de abortus en hij verwijt het mij soms nog steeds een beetje(als we ruzie hebben komt hij er heeel soms mee). Maar ik vond/vind dat hij er gewoon niet realistisch genoeg over nadacht. Ik heb sowieso qua alles veel meer verantwoordelijkheids gevoel dan hij.

De abortus vond plaats vóór de zomervakantie. Gedurende de zomervakantie ging alles goed. We waren blij en geen spijt/verdriet/ruzie. Maar toen het schooljaar weer begon (ik ging studeren aan het 1e jaar van de universiteit) kreeg ik toen de herfst begon een soort depressie en ik moest de hele tijd huilen en ik had een heel groot schuldgevoel. Dat is pas weer overgegaan toen de volgende zomer begon. Ik was daarna bang dat als de winter weer zou beginnen ik er weer verdrietig over zou worden, maar gelukkig heb ik er deze winter geen last van gehad. Ik denk dat ik het nu voor een groot deel heb kunnen verwerken.

Ik en mijn vriend zijn nog steeds bij elkaar en we zijn samen heel sterk. In de afgelopen twee jaar hebben we veel problemen verwerkt en opgelost (allerlei soorten problemen: schulden, relatieproblemen, foute vrienden etc. etc.) en alles gaat nu heel goed. We hebben een soort deal gesloten: dat we samen heel hard ons best doen op school, hard werken, geen domme dingen doen, alleen met goede mensen om gaan, dat we samen in een klein huisje gaan wonen en dan allebei werken en sparen en dan een mooi groot huis willen kopen in zuid amerika (waar hij is geboren) of iets minder idealistisch: gewoon in een mooie plaats in Nederland. Dit is ons plan en onze gezamenlijke droom. We zijn allebei heel erg gemotiveerd en willen een goede basis voor onze toekomstige kinderen.

We willen allebei wel heel graag kinderen samen, maar we zeggen steeds tegen elkaar dat het toch beter is om er mee te wachten. Maar soms willen we allebei zo graag dat we het toch zonder anticonceptie doen. Omdat we aan de ene kant overtuigd zijn dat we onze droom ook waar kunnen maken als we vroeg een kind nemen.(Toen ik 19 was zag ik het echt niet zitten, was te jong, we kenden elkaar net 2 maanden, we hadden veel problemen en geen goede basis. Maar nu is het toch heel anders, omdat we nu allebei sterk in de relatie en in ons leven staan). Ik voel gewoon dat dit wel een juist moment is. Het vreemde is alleen, dat we het dus een aantal keren ''in the heat of the moment'' geprobeerd hebben, maar ik ben nog steeds niet zwanger geworden. Dat kan toeval zijn (bijv steeds niet op de juiste dag van de cyclus proberen) maar soms word ik ook bang. Want na de abortus ben ik aan de pil gegaan, maar daar een paar maanden later weer mee gestopt omdat ik er moe van werd en hoofdpijn van kreeg. Daarna is mijn cyclus heel onregelmatig en lang geworden. Varierend van 35 tot 50 dagen met een gemiddelde van 41 dagen. Op internet las ik dat je dan misschien geen eisprong hebt en moeilijk zwanger wordt. Mijn grootste angst is dus dat er iets mis is... Ik hoop het niet en hoop dat God mij nog een kans geeft. Soms denk ik dat hij mij hiermee gewoon wil vertellen dat het nu nog geen tijd is..

DD, 17 jaar (ingestuurd 26 januari 2012)